اوج غم این قصه دراین شعر همین جاست من بی توپریشان وتو انگارنه انگار.............

خدايـــا ؛ايـن روزهــا حرفهـــايم بويـــِ نـ ـاشـــکري مي دهنــد ... امـــا تـــو... بـه حســـاب تنهــ ــ ـايي و درد دلــ بگـــذار

گاه دلتنگ می شومدلتنگتر از همه دلتنگی هاگوشه ای می نشینمو حسرت ها را می شمارمو باختن ها راو صدای شکستن ها را...نمی دانم من کدام امید را نا امید کرده امو کدام خواهش را نشنیدمو به کدام دلتنگی خندیدمکه این چنین دلتنگم

خــــدا تنها روزنه امیدی است كه هیچگاه بسته نمی شود، تنها كسی است كه با دهان بسته هم می توان صدایش كرد، با پای شكسته هم می توان سراغش رفت، تنها خریداریست كه اجناس شكسته را بهتر برمی دارد، تنها كسی است كه وقتی همه رفتند می ماند، …وقتی همه پشت كردند آغوش می گشاید، وقتی همه تنهایت گذاشتند محرمت می شود ...